Zulaimar non logrou que ningunha das súas amigas lle prestase o seu avó. Entón, dando un
novo uso aos obxectos que tiña o seu arredor, decidiu construír un. O seu invento non
funcionou á primeira mais, ao final, foi quen de facer realidade o seu soño.
Non todas as crianzas poden gozar da presenza dun avó preto co que compartir xogos, apertas,
experiencias... Iso é o que lle aconteceu a Zulaimar mais, lonxe de amedrentarse, a pequena
desta historia bota man do seu enxeño e transforma a ausencia en terreo fértil de onde xorden
a creación e a dozura.
